چه سکوتي چه شبي..

 جاي يک عابر شب گرد غزل خان خاليست.

جاي مهمان خاليست..

جاي عطر گل سرخ توي ايوان خاليست..

جايت اي دوست خوب زير باران خاليست.

 روي قاليچه دل جاي مهمان خاليست.

جاي يک ياس سپيد توي گلدان خاليست..

 جاي پاي تو در اين برف زمستان خاليست..

جاي مهمان خاليست جاي مهمان خاليست..

خواستم که فال بگيرم که تو کي مي آيي..

ديدم که اي بخت که‎‏‎‏‍‌?‎?‎فنجان خاليست.

 روي اين برکه آب جاي نيلوفر عريان خاليست..

جاي مهمان خاليست

کلبه ای خواهم ساخت

در خم کوچه ی دل

و چراغان خواهم کرد

در و دیوار و ستونش را

که تو شاید بپسندی ما را

من به گل خواهم گفت که به بلبل خبر عشق مرا

به تو آرام بگوید

و تو از جنس بلوری، خبر از مهر تو داری

و من از جنس نیازم، خبر از هیچ ندارم

و تو هستی

پاسخ این همه بودن

من به عشقی

به حضور تو در آن خانه دل آراسته ام

كه تو شاید بپسندی ما را

دیده اگر با تو برابرشود

چشم من آیینه ی محشر شود

دم بزن ای غنچه ی باغ ازل

تا نفس خاک معطر شود

دم به دم از نام تو دم می زنم

تا سخنم قند مکرر شود

منظره در منظره گل می کند

چشم تو گر آینه گسترشود

پاسخ لبخند دلم تابه کی

قهقه ی تیغه ی خنجر شود؟

خسته شدم خسته ز دیوارها

عشق مگر پنجره پرور شود

همت حیدر مدد عاشق است

روی زمین گو همه خیبر شود

در قفسم آینه ای نصب کن

تا پر و بالم دو برابر شود

هرگز نخواستم که فقط نان بیاورم
من می روم برای تو باران بیاورم

تا بشکفد گل از گل تو ، سبزتر شوی
قدری بهار بعد زمستان بیاورم

تا ریشه ...ریشه... ریشه کنی استوارتر،
از قلب خود برای تو گلدان بیاورم

گلدان من به وسعت باغی ست بی حصار
باور نکن برای تو زندان بیاورم

باور نکن که نقطه شوم : بی خیال و شوم !
بر جمله شروع تو پایان بیاورم

با من بیا که رسم جهان را عوض کنیم
تا من از این حقیقت عریان بیاورم –

- تعریف تازه ای که غزل را غزل کند
سوگند می خورم که به قرآن! بیاورم

این عاشقانه است که هی ظالمانه بر
ابر لطیف روح تو سوهان بیاورم ؟!

چکش بیاورم من و سندان بیاوری ،
چکش بیاوری تو و سندان بیاورم ؟!
...
آیینه شو که شکل غزل را عوض کنم
جانی به این طبیعت بی جان بیاورم !
...
گیسوی توست عطر بهارانه های چای
یک استکان بریز که قندان بیاورم :

قندان ِ واژه های ِفراموش ِبی غزل !
بر لب سرود بوسه و عصیان بیاورم !

باور کن استواری هر عشق بوسه است !
دست مرا بگیر که برهان بیاورم !

حالا که چلستون غزل بیستون شده ،
ویرانه را دوباره به سامان بیاورم !

آه ای دلیل ! آتش ِلب را شکوفه کن !
تا باز هم به معجزه ایمان بیاورم